Projects

Roger Lee

First of all, I would like to express my gratitude to have a place in this website. Writing down my thoughts is part of my nature. If it's usefull or interesting? Who knows? I send my writings into the world. Well, to be honoust, I have some difficulties to let them go... You can read some excerpts below, and if you like it, send me an email on rogerlee@stijnkuppens.be

Waar is Ana?

“Waar staat Helpinex NV volgens u voor, mevrouw Schiessman? Weten in welk bedrijf u solliciteert, lijkt me een minimumvoorwaarde voor een geslaagde sollicitatie.”
Terwijl ik nadenk over de vraag, kijk ik in de uitdagende, betweterige blik van Mr. Lamberts. Zijn vooroverleunende houding incarneert dreiging en wantrouwen. Ik druk mijn lichaam tegen de rugleuning in een poging om de afstand te vergroten. Om mezelf verder te wapenen tegen deze vorm van intimidatie leg mijn ellebogen op de armleuningen en schuif mijn handen in elkaar tot een bidhouding.
Help in exterminatie, dacht ik?”, goed wetende dat mijn antwoord niet helemaal correct is.
....

Complex

Duf, grijs, stoffig, klein. Bekleed met tapijt dat de tand des tijds niet wist te weerstaan, op sommige plaatsen uitgerafeld in pijpenkrulletjes, de rubberen afbrokkelende huid blootgevend. Het begint aan alle naden en woekert traag verder als onkruid. Mijn blik schuift verder naar het bedieningspaneel: hoe lang kan de in het oogspringende netheid ervan de eer van dit lamentabele omroepkamertje nog redden?
Toen mijn voorganger daarnet langsgesloft kwam omdat hij zijn sleutels weer eens “vergeten” was op een plaats die hij de afgelopen maand nota bene niet meer bezocht had, sprak zijn reactie wel boekdelen:
“Ah! Zo zit dat! Ik ben nog maar net weg en het nieuwe bedieningspaneel waarnaar ik al vijf jaar, jawel vijf!, vroeg, dat…. dat… Wat was ik aan het zeggen?... Never mind… Ik kom dus mijn euh…. sleutels, jawel, sleutels ophalen, wie bent u eigenlijk? En wat doet u op mijn stoel?”

...

Elitia

Alsof ik mijn gedachten probeer te domineren door ze uit te schakelen leid ik mijn blik over een geïmproviseerd parcours. Hoe vaak heb ik al geprobeerd om dat ene speciale motief enkel met mijn gesloten ogen te hertekenen en te volgen? Als een gemummificeerde prinses lig ik bewegingloos te staren naar het marmeren plafond van de slaapsuite. Mijn fascinatie voor dit soort van ambachtswerk is tot nu toe nog niet voorbijgegaan. Zou dit dan voor altijd zo blijven? Mijn ogen blijven de Escherachtige motieven ontleden en bewegen zich erop voort als op een onmogelijke achtbaan waarbij je tijdens de rit naar een ander stuk van het circuit kan overspringen zonder enig gevaar. En als je het plafond schuin bekijkt, dan krijgt het die uitzonderlijke derde dimensie en kan je genieten van een ander aspect van dit wonderbaarlijke plafondreliëf. Afhankelijk van de hoek waarmee je kijkt, komt er een nieuwe tekening naar voren. Als je plaatsneemt op één van de drie miradors die verspreid zijn over de kamer en herkenbaar zijn aan het speciale stermotief in de vloertegels, dan wordt het geheel nog wonderbaarlijker en word je overvallen door een werkelijk verbluffend ondersteboven hangend kunstlandschap. Soms beperk ik me liever tot het tweedimensionale vlakke zicht, zoals nu. De tijd dat ik slapeloos en verveeld naar boven lag te staren in mijn bed in NY zonder visueel entertainment, maar enkel kon besluiten dat er dringend een nieuw laagje verf nodig was om de talloze oneffenheden en vlekjes te doen verdwijnen, die tijd, geloof het of niet, dat is voor mij een tijd waar ik steeds vaker weemoedig aan terugdenk.
...

Een revolutionair idee?

“Dat was Bert Verwilghen… Mijn eerste collega nu plots als patiënt, en dan nog wel één van de grootste specialisten…” zeg ik luidop, mijn ogen wijd open, met gestrekte rechterarm, alsof mijn wijsvinger vastgekleefd is aan het touchpad van de videofoon. Dan wordt mijn aandacht getrokken door het verbaasde gezicht van mijn secretaresse, die zich blijkbaar aangesproken voelt. Niet verwonderlijk, daar ik haar strak in de ogen kijk en zij bovendien de enige andere aanwezige persoon is in mijn minuscule bureautje. Ik voel me plots verplicht om meer uitleg te geven:

“Het schijnt dat Bert zelfs in staat was om een auto-analyse te doen op het moment dat hij wakker werd, zomaar eventjes alvorens uit bed te stappen. IN VIJF MINUTEN, ja dat heb je goed gehoord!” Anja grijpt haar kans om terug naar beneden te duiken, ze weet toch niet waarover ik het in godsnaam heb. Ik spring recht, neem mijn jas, leg mijn jas daarna terug neer en ga weer zitten. Van een impulsieve, maar zeer korte pauze gesproken…
...